Korku

Korkmak ne garip histir? Ne kadar umursamaz olursan ol, o karanlık seni içine çeker. Bir bakarsın yorgan dostun olmuş, bir bakarsın ışık.

Kimseye söylemek istemez insan korkusunu. Kimseden yardım isteme ''cesaret''ini bulamaz. Oysa ne gariptir şu kibirli insan... Daha büyük korkuları kendisi yaratır insan. Daha fazla düşmemek için korkmayı tercih eder. Sonuçları düşünmez de, anı kurtarmaya bakar.

Bir yerden sonra alışmayı tercih eder... Korkuya alıştımı bir kere insan, korku da insan'a alışır. Çıkaramaz kafasını sakladığı yerden. Gelip geçici olduğunu bilir de itiraf edemez kendine. Bu kadar sorun içinde nereden çıktı bu korku?

Oysa sorunlar tetikler korkuyu. Sorunlarıda kendimiz tetiklemez miyiz? Hep birilerine sığınma durumu, hep birilerini ''korucu'' belleme isteği...

''Korkma yavrum'' der anneler. ''Korkma evladım'' peki neden? Bu korkma duygusunu kim yarattı? Nereden çıktı böyle iç sıkıcı duygular? Ben bir laf ile korkmayacak adam mıyım?

O kadar abartmışız ki ''insani'' duyguları, bazen gerekli olduklarını unuturuz. ''Dozunda korku'' olmasa insan alternatiflerini nasıl bulabilir? O müthiş zekamız nasıl çıkış yolları üretebilir ?

Diyeceğim o ki ne korkmaktan kaçmalıyız, ne de abartmalıyız. ''Korkmaktan korkmamak'' gerek bize.